Ég gafst upp á Silfri Egils og setti á mute þegar rauðhærða skítugahipparithöfundadraslið með tannlæknaborsröddina (ef tannlæknabor gæti drepið nokkurn mann úr leiðindum) fór að tjá sig. Ég sá ekki eftir þeirri ákvörðun þegar mér var litið á skjáinn og sá Ómar Ragnarsson vera með handapat og látbragðsleik að veifa hattinum sínum og plögga bókina sína við mikla kátinu rauðhærða ógeðisins.

Núna er ég enn ánægðari með þessa ákvörðun mína þar sem pöpulistaviðbjóðslesbían hún Ágúst Ólafur er farinn að láta sjá sig. Hann leit alltaf út eins og gömul bitur lesbía í jakkafötum. Eftir að hann fór að láta sjá sig með tveggja daga skegg til að láta fólk halda að hann væri ekki miðaldra lesbía í jakkafötum lítur hann núna út sem miðaldra bitur lesbía í jakkafötum sem hefur málað á sig skegg. Eistun á honum hafa örugglega ekki sigið niður, hann talar eins og kelling líka. En svo maður láti lesbískt útlit hans til hliðar þá er þetta týpan sem fær mig til að íhuga flutning af landinu. Djöfulsins ógeð er þessi maður. Þetta er týpan sem grípur tækifærið í svona ástandi og lætur vindinn ráða skoðunum sínum. Þetta er týpan sem mætir á bjórkvöld Þjóðlega og jafnaðarsinnaðs þýsks verkamannaflokks, æsir alla upp, nær völdum og sendir herinn inn í Pólland.